Қышқыл — нұсқалар арасындағы айырмашылық

Француз химигі [[Антуан Лоран Лавуазье|А.Л. Лавуазье]] құрамы оттекпен байланысқан қышқылды зерттеген. Алайда құрамында оттексіз қышқыл да болатыны тәжірибе жүзінде анықталды. Сондықтан, қышқыл ''оттекті'' және ''оттексіз'' деп екі үлкен топқа бөлінеді. Қышқылдың табиғатын зерттеу [[1838]] жылы неміс химигі [[Юстус Либих|Ю.Либих]] ([[1803]] – [[1873]]) ұсынған қышқылдың сутекті теориясынан басталды. Ол ''қышқыл'' деп құрамында металға орнын беретін [[сутек]] бар қосылыстарды, ал швед физик-химигі [[Сванте Август Аррениус|С.А. Аррениус]] ([[1859]] – [[1927]]) қышқыл деп суда өзінен сутек [[катион]]ын бөлетін заттарды атады.
 
[[МенделеевТалгат, Дмитрий Иванович|Д.И. Менделеев]] суда еритін заттардың онымен химиялық әрекеттесіп, гидраттанған бөлшектер түзетінін дәлелдеді. Бұл екі көзқарастың басын біріктірген орыс химигі [[Каблуков, Иван Алексеевич|И.А. Каблуков]] ([[1857]] – [[1942]]) қышқылдық қасиетке ие болатын сутек катионы емес, оның сумен әрекеттескенде түзілетін [[оксоний ионы]] (Н3О+) екенін анықтады. Мысалы, ''тұз қышқылы'' дегеніміз газ күйіндегі [[хлорсутектің]] суда әрі еріп, әрі гидраттанған екі ионы:
: НСl + Н<sub>2</sub>О=Н<sub>3</sub>О+Cl<sup>–</sup>.
 
Тіркелгісіз қатысушы