Уильям Уоллес — нұсқалар арасындағы айырмашылық

 
== Көтерілістің басталуы ==
1297 жылы мамырда Уоллес жақтастарымен Ланарк [[Шериф|шерифі]], Уильям Гезльригті өлтірді. Бұл көктем айларындағы антиағылшындық қимылдарындарын жасағандардың бірі болды, бірақ ол [[Шотландия тәуелсіздігі үшін соғыс|Шотландия Тәуелсіздігі үшін Бірінші соғыстың]] бастаушысы болды. Гезльригті өлтіргеннен кейін Уоллес жазбаша дереккөздер беттерінде пайда болады. Оған дейінгі құжаттарда айтылмайды, бірақ кейінгі автор Соқыр Гарри жазылған аңызына сәйкес Уоллес жасырын Ланарға барып жүрген әйелінің, Мэрион Брейдфьюиттың (сэр Хью де Брэйдфьюиттың қызы, Ламингтонның мұрагері) кегін қайтарғанын айтады үшін кек , ол жасырынып, Ланарға барады. Сол кезде олардың қызы болды. Соқыр Гарридің әңгімесіне сәйкес, Уоллестің Ланарктағы сапарларының бірінде әйелі екеуін мазақ қылған ағылшын сарбаздарымен қақтығысып қалды. Уоллес Мэрионның үйіне шегініп, сол жерден жоғалып кетті, бірақ шериф Мэрионды өлтірді, Уоллес бұны жасырынған жерінен көрді. Біраз уақыттан кейін Уоллес түнде Ланаркқа шабуыл жасап, шерифті және 50-ге жуық адамды өлтіріп, бірнеше ғимараттарды өртеп жіберді. Шерифтің денесін бөлшектеп-кесіп тастады.
[[Сурет:The Battle of Stirling Bridge.jpg|thumb|left|300px|Стерлинг көпіріндегі шайқас. XIX ғасырдағы сурет]]
 
Ланарктың шерифын өлтіргеннен кейін Уоллес ағылшын гарнизондарына қарсы белсенді іс-қимылдар жасайды, оның жасағы тез өсіп, оған басқа да көтерілісшілер жасағы қосылады. Уоллеске қосылған бірінші ақсүйек Дуглас лорды, Уильям Харди болды. Олар бірге Скун аббаттығына шабуыл ұйымдастырып, онда ағылшындардың қазынасын тартып алып, юстициардың қашуын мәжбүр еткізді. Дугласты жазалау үшін, Эдуард I [[Роберт I (Шотландия королі)|Роберт Брюсты]] (болашақ патшаны) жіберді, бірақ ол қарсыласы Баллиолдың реставрация туының астында болғанына қарамастан, қозғалысқа қосылды.
 
Уоллес орталық және батыс Шотландияда әрекет еткенде, Эндрю де Морей солтүстікте қозғалыстың жетекшісі болды, ал оңтүстікте көтерілісті Шотландияның Жоғарғы стюарды, Джеймс, Глазго епископы, Роберт Уишарт және Роберт Брюс сияқты көшбасшылардың басшылығымен алдыға қозғалды. Шынында да, бұл соңғы қозғалыс тұрақсыз болды: 9 шілдеде Ирвин көлінде Генри Персидің ағылшын әскерімен шотландық ақсүйектердің әскері (жас Брюс, Уильям Дуглас және басқалар қолбасшылығымен) кездесті, бірақ не Англиядан мүлкін жоғалтқысы келмейтін, не лордтар кедей тектен шыққан Уоллеске бағынғылары келмеген лордтар рақымшылық шарттарымен күресуден бас тартып, бірқатар жеңілдіктер мен артықшылықтарға кепілдік бере отырып, Эдуард I-мен («Ирвиндегі капитуляция» деп аталатын) ымыралы келісім жасасты.
 
Уоллес Мореймен бірігу үшін солтүстікке қарай беттеді және 1297 жылдың тамызда онымен бірікті. Осы уақытқа дейін [[Форт (өзен)|Форт]] өзенінен солтүстікке қарай барлық Шотландия бүлікшілердің қолында болды, тек [[Данди]] бекінісі ағылшындардың бақылауда қалды, бірақ Уоллес пен де Морейдың қоршауында болды. Ағылшын билеушінің өкілі Хью Крессингем мен Суррей графы (Спотсмур жеңімпазы), Джон Де Вареннаның басшылығымен 10 мыңға жуық әскер оларға қарсы келе жатқанын естіп, Уоллес пен де Морей Дандидің қоршауын қала тұрғындарына тапсырып, өздері [[Стерлинг сарайы|Стерлинг сарайына]] жақын Форт өзенінің жағасындағы жоғарғы төбеде орналасты.
 
== Стерлинг түбіндегі шайқас және оның салдары ==
2

өңдеме