Абдурахим Низари

Абдурахим (Абдураим) Низари (1770, Қашқар, — 1849, Тұрфан) — ұйғыр ақыны.

ӨмірбаяныӨңдеу

ШығармаларыӨңдеу

1830 — 40 жылдары Низари Зияимен бірге

  • “Гәриплар хикаяты”, немесе “Махаббат дастандары” аталатын поэмалар топтамасын жазды
    • “Фарһад-Шырын”
    • “Ләйлі-Мәжнүн”
    • “Рабийя-Саадин”
    • “Мақсуд-Дилара”
    • “Махзун-Гүлниса”
    • “Вамук-Узра”
    • “Шаһ-Бахрам” т.б. эпик. поэмалары осы топтамаға жатады).

Әлішер Науаи үлгісінде көркемдік ерекшелігімен көзге түсетін көптеген лирик. туындылар қалды.

Оның “Фарһад-Шырын”, “Ләйлі-Мәжнүн” поэмалары түріктің классикалық әдебиеті үлгісінде аруз өлшемімен жазылған. “Рабийя-Саадин” поэмасының негізіне 19 ғ-дың 30-жылдарында Қашқарда болған нақты оқиға алынады. Екі жастың адал махаббатын жырлай отырып, Абдурахим қоғамдағы әлеуметтік әділетсіздікке өз наразылығын білдірді.[1]

ДереккөздерӨңдеу

  1. Қазақ ұлттық энциклопедиясы